اگر چه اقوا آن است كه اين سجده ، قضا است ، و تشهّد و سلام هم ( كه قبلا انجام داده است ) در جاى خودشان واقع شده و اعادهء آنها واجب نيست . ( 1 ) مسألهء 4 - اگر ( در نماز ) اعتقاد پيدا كند كه سجده يا تشهد را فراموش كرده و محل جبران آنها ( هم ) گذشته باشد ، سپس بعد از فارغ شدن از نماز ، عقيده‌اش به شك برگردد ، احتياط آن است كه قضاى آن لازم باشد اگر چه اقوا آن است كه واجب نيست . ( 2 ) مسألهء 5 - اگر شك كند كه آنچه فوت شده است ، يك سجده است يا دو سجده از دو ركعت ، بايد بنا را بر اقلّ بگذارد . ( 3 ) مسألهء 6 - اگر قضاى سجده يا تشهد را فراموش كند و بعد از آن كه به نماز ديگرى وارد شد ، يادش بيايد در صورتى كه اين نماز ، مستحبّى باشد ، بايد آن را قطع نمايد و امّا اگر نماز واجب باشد ، قطع آن اشكال دارد ، خصوصا اگر آنچه فراموش شده ، تشهد باشد . ( 4 ) مسألهء 7 - اگر قضاى يكى از آنها ( سجده يا تشهد ) در نماز ظهر بر او واجب باشد و وقت نماز عصر تنگ شود ، پس اگر طورى باشد كه اگر قضاى آن را انجام دهد ، نتواند و لو يك ركعت نماز عصر را در وقت بخواند ، « در چنين صورتى » بايد نماز عصر را مقدّم بدارد و قضاى آن جزء ( تشهد يا سجده ) را بعد از نماز عصر بجا آورد و اگر ( بعد از انجام قضاى آن ) بتواند به يك ركعت نماز عصر در وقت برسد ، بعيد نيست كه بازهم مقدّم داشتن نماز عصر واجب باشد . و اگر نماز احتياطى براى نماز ظهر به گردنش باشد و وقت نماز عصر تنگ شود ، چنانچه ( بعد از خواندن نماز احتياط ) يك ركعت نماز عصر را مىتواند در وقت بخواند ، بايد نماز احتياط را مقدم بدارد و گرنه بايد نماز عصر را جلو بيندازد و بعد از نماز عصر احتياطا هم نماز احتياط را بخواند و هم نماز ظهر را اعاده نمايد . ( 5 ) حكم سجدهء سهو ( 6 ) مسألهء 1 - سجدهء سهو واجب مىشود [ براى امورى به تفصيل ذيل ] : براى سخنى كه نمازگزار سهوا بگويد ، و لو به خاطر گمان اينكه از نماز بيرون آمده است ، و براى فراموش كردن يك سجده ، اگر محل جبران آن گذشته باشد و احتياطا براى سلام بى جا ، و ( احتياطا ) براى فراموش كردن تشهدى كه محل تدارك آن گذشته باشد . و براى شك بين چهار و پنج و احتياط آن است كه براى هر زياده و كمى در نماز كه در محل آن ، يادش نيامده ، سجدهء سهو نمايد ، اگر چه بنابر اقوا براى غير آنچه كه ذكر شد ، واجب نيست ، بلكه واجب نبودن سجدهء سهو در ايستادن ( بى جا ) در جاى نشستن ، و يا برعكس ، ( نشستن در جاى ايستادن ) خالى از قوّت نيست ، و لكن سزاوار نيست كه احتياط ترك شود ، و براى سخن گفتن سهوى ، در صورتى كه يك بار سخن گفتن حساب شود و فقط دو سجدهء سهو است اگر چه طول بكشد